OverDaForest

Vandaag zijn we met het gezin naar de kerstmarkt in het Staalduinse Bos (ons lokale tuincentrum) geweest. Mijn visie op de overbevolkingsproblematiek is weer bijgesteld. Er waren veel lampjes, ballen en slingers. En er waren veel mensen, heel veel mensen, met grote karren in te smalle paden. Waar wij ons pragmatisch opstellen (nee hoor geeft niet, gaat u maar voor, we shoppen ten slotte voor vrede op aarde) heeft onze autistische zoon Storm geen sociale remmingen. Er werden al snel een paar stompen uitgedeeld, toen ik hem midden in de drukte probeerde te kalmeren schopte nij nog een aantal mensen tegen hun schenen. Genoeg, naar buiten ! Eerst moesten we ons nog door de massa heenwerken bij de overvolle kassas, ondertussen proberend verder fysiek geweld te voorkomen. Snel over de pakeerplaats tussen miljoenen auto’s door naar onze eigen auto. Gprdels om en gas, filerijdend de parkeerplaats af. Waar hebben deze mensen hun rijbewijs kado gekregen ? Een dame in een zwarte Mitsubishi Colt ramt ons bijna terwijl ze uitparkeert, zonder op of om te kijken. Mijn hoofd bonkt. Ik droom van rust, van ruimte, weidse velden. Er zijn te veel mensen.

FC Basel - Sheffield Wednesday   3-1

waarbij Sheffield Wednesday speelde met een controller zonder rubbertje.

Ik zit in een onbekende bar, waar ik mij beklaag tegenover een bont gezelschap van bekenden (uit diverse fasen in mijn leven) over het ouder worden. Ik mopper dat ik goed kan merken dat ik ouder word, omdat de muziek die ik leuk vind alleen nog bij de Free Record Shop wordt verkocht. Het beeld wordt zwart-wit. Ik vertrek op de fiets, met een groot plasmascherm op mijn bagagedrager, waar muziek en clips van de Pet Shop Boys op spelen, het klinkt echer als Another On Bites The Dust van Queen. Ik fiets wat in rond in een Rotterdam achtige stad. Het beeld wordt weer full color. Ik sta ik naast O.J. Simpson in een rechtbank (wat meer op een modern postkantoor lijkt). Ik schenk tijdens de uitspraak voor O.J. een whisky in (Dimple 8 years old), in het metalen omhulsel van de flessehals. Vervolgens drink ik mijn geknutselde glaasje toch maar zelf leeg. O.J. draait zich naar mij om en zegt “I think I can do better than that”, loopt naar een tafel achter hem en pakt een bierpul met oor. De vrouwelijke rechter doet uistpraak ; 34 maanden voorwaardelijk en nog wat, ik schenk ondertussen, al morsend, de bierpul vol voor O.J. Ik ga naar buiten; onderweg kom ik een Japanse vrouw tegen die mijn Pet Shop Boys clips wil zien. We komen buiten en het regent. Het beeld wordt weer zwart-wit. Mijn fiets en plasmascherm staan in de regen.

Anoniem ?

Oh nee, Unaniem !

Onlangs zag ik bij Oprah Winfrey een stukje van de mini documentaire Autism Every Day. Ik heb de documentaire van Autism Speaks op internet opgezocht en bekeken ; het is geen optimistisch verhaal, zelfs een beetje uitzichtloos en vooral erg stigmatiserend. Het is ook (gelukkig) niet ons verhaal, maar het is wel goed voor de buitenstaander kennis te nemen van “how bad it can get” en zo wellicht een stuk onbegrip richting het kind en ouders weg te nemen. De documentaire is hier te bekijken (medium, Windows Media Player). Er zijn ook tegengeluiden te horen op deze documentaire, hier vind je een gefundeerde reactie op youtube. Kijk even, het is de moeite waard en je krijgt er een klein beetje een idee van wat wij elke dag beleven. Elke dag.

Via www.vrijspreker.nl